In your heaaaaad…

Ζόμπι ή νεκροζώντανοι ή απέθαντοι… με αυτά θα ασχοληθούμε σήμερα!

Τα θέματα είναι πολλά, αλλά ας αρχίσουμε από τα βασικά…

Ορισμός & Ιστορία των Zombies

Η λέξη «ζόμπι» προήλθε από λαϊκούς μύθους της Αφρικής και της Αΐτής. Μια εκδοχή αφορά σε «γιατρούς» voodoo, οι οποίοι μπορούσαν να ανασταίνουν προσωρινά τους νεκρούς και να τους μεταρέπουν σε άβουλους σκλάβους, προκειμένου να τους πουλήσουν. Μια άλλη αναφέρει ότι αυτοί οι μάγοι-γιατροί σκότωναν ανθρώπους και ύστερα τους ανέστηναν για να τους κάνουν προσωπικούς τους δούλους.

Στις μέρες μας πιστεύεται ότι η ψευδαίσθηση του «νεκροζώντανου ζόμπι» οφειλόταν σε έναν συνδυασμό υπνωτισμού και κάποιας ναρκωτικής φαρμακευτικής ουσίας, που προξενούσε μια κωματώδη κατάσταση, πολύ κοντά στο θάνατο κι έκανε τους ανθρώπους να μοιάζουν νεκροί. Ο «νεκρός» θαβόταν και μετά οι voodoo doctors τον ξέθαβαν, για να εκπληρώσουν τα δικά τους σχέδια. Σε μέρη όπου το voodoo καλά κρατεί, τα ζόμπι αποτελούν ακόμη και σήμερα μέρος της κουλτούρας και της παράδοσης. Στην Αΐτή, οι άνθρωποι πιστεύουν ότι ένας μάγος, που λέγεται bokor, μπορεί να αιχμαλωτίσει την ψυχή ενός προσφάτως πεθαμένου, να αναστήσει το σώμα του και να το υποτάξει στη θέλησή του. Αυτό που έχει ενδιαφέρον, δεδομένου ότι η Αΐτή υπήρξε κομβικό σημείο δουλεμπορίου και απέκτησε την ελευθερία της μετά την εξέγερση των σκλάβων το 1804,  είναι ότι για τους κατοίκους της, αυτός που είναι πραγματικά κακός είναι ο αφέντης των δούλων-ζόμπι, ο bokor που τα δημιούργησε και όχι τα ίδια τα ζόμπι. Οι Γάλλοι Καθολικοί δουλέμποροι, που εκδιώχθηκαν κατά τη διάρκεια της επανάστασης, προσπάθησαν να επιβάλουν τη θρησκεία τους, στους Αφρικανικούς αιχμαλώτους τους. Αν και ο Καθολικισμός έχει γίνει από τότε η επίσημη θρησκεία της Αϊτής, η εχθρότητα μεταξύ του πληθυσμού της, πρώην σκλάβων, και της Εκκλησίας ήταν προφανής στον απόηχο της επανάστασης. Σαν νεκροί που ανασταίνονται, τα ζόμπι αποτελούν διαστροφή της Καθολικής ανάστασης. Απόηχοι της χριστιανικής προπαγάνδας, που απεικονίζει την αϊτινή θρησκεία του vodoο ως δαιμονισμό, ακούστηκαν, όταν ειπώθηκε ότι ο πρόσφατος καταστροφικός σεισμός στην Αϊτή, προήλθε από τη συμφωνία που έκανε ο λαός της με τον Σατανά με αντάλλαγμα την ελευθερία τους.

Η μορφή των «μοντέρνων» ζόμπι, όπως έχει επικρατήσει, εξελήχθηκε και διαμορφώθηκε σταδιακά. Τα ζόμπι, ως ένα από τα πιο θεμελιακά «πλάσματα της φαντασίας και του τρόμου», τυποποιήθηκαν και διαδόθηκαν στην αμερικανική λαϊκή κουλτούρα, μέσω κυρίως του κινηματογράφου και με την «αμερικανοποίηση» της κουλτούρας, εξαπλώθηκαν σε όλον τον κόσμο. Όμως ένα από τα πρώτα είδη ζόμπι, που εμφανίσθηκαν στη λογοτεχνία, ήταν το τέρας της Αγγλίδας Mary Shelley, ο γνωστός σε όλους μας Frankenstein.

Όλα τα ζόμπι είναι περπατώντα πτώματα, αλλά κανείς δεν θα μπέρδευε ένα βαμπίρ, μια μούμια ή τον Frankenstein με ένα ζόμπι. Οπότε τι ακριβώς είναι ένα ζόμπι και τι το ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα (φανταστικά ή όχι, φρικιαστικά) πλάσματα; Το ζόμπι είναι «ο νεκρός που περπατάει», το έμψυχο ή «επανεμψυχωμένο» (reanimated) πτώμα, που -παρά τη σήψη και την απουσία των βασικών φυσιολογικών προϋποθέσεων της ζωής- εμφανίζει αισθητηριοκινητικές λειτουργίες και στοιχειώδη «στοχοκατευθυνόμενη» συμπεριφορά.

Χαρακτηριστικά
Χαρακτηριστικά γνωρίσματα των ζόμπι όταν πια έχουν περάσει πια στη δράση, είναι τα εξής :

  το ασταθές, κούτσαυλο περπάτημα με τα χέρια προτεταμένα, ενίοτε πάνε και καμπουριασμένα

  πλέον δε μιλάνε, αλλά μουγκανίζουν, γρυλίζουν και αγκομαχάνε

  συνήθως έχουν μια βρωμερή και απαίσια μυρωδιά (πεθαμένοι γαρ)

  η βασική τους ασχολία είναι η εύρεση ζωντανών (ανθρώπων ή/και ζώων) με κύρια επιδίωξη να τα σκοτώσουν για να τραφούν (αγαπημένα τους μεζεδάκια αποτελούν κυρίως οι σάρκες και τα μυαλά).

Είναι σκληρά, ανελέητα, εντελώς εγωκεντρικά και γενικά παλιοχαρακτήρες. Κάποτε ήταν άνθρωποι σαν εμάς και είχαν αισθήματα, τώρα όμως είναι αναίσθητα και χαζά.

Όταν έχουν αφεντικό ή αρχηγό τον ακολουθούν πιστά και δεν ρωτάνε πολλά πολλά.

zombies run

Μουσικό διάλειμμα :

http://www.youtube.com/watch?v=Jcwsfns7KPQ

Από τη μουσική (The Cranberries – Zombie), από τα comics στις τηλεοπτικές σειρές (The Walking Dead), τις ταινίες (Warm Bodies), έως τη λογοτεχνία και τα video games (Plants Vs. Zombies), τα zombies δεν έχουν αφήσει κανέναν ασυγκίνητο! Στην αρχή των 00’s τα ζόμπι βρίσκονταν στο απώγειο της δόξας τους…και παραμένουν ακόμα στην κορυφή, 13 χρόνια μετά! Είμαστε περικυκλωμένοι από αυτά τα απέθαντα, σε αποσύνθεση πλάσματα.

Γιατί όμως τα ζόμπι έχουν τόοοοοση πέραση πια; Γιατί η δημοτικότητά τους συνεχώς αυξάνεται; Σίγουρα δεν είναι για τα καυτά κορμιά τους και τα μαγευτικά τους μάτια! Δεν υπάρχει τίποτα το αξιαγάπητο στα ζόμπι! Δεν είναι ο γλυκούλης Robert Pattinson, βαμπίρ στο Twilight! Τα ζόμπι είναι άνθρωποι που κανονικά θα έπρεπε ή να είναι θαμμένα στο νεκροταφείο, μέσα στα ωραία τους φέρετρα ή να βρίσκονται τ’ ανάσκελα σε κάποιο νεκροτομείο! Γιατί λοιπόν μας αρέσουν τα ζόμπι; Διαφόροι επιστήμονες (κοινωνιολόγοι, ψυχολόγοι κ.ά.) έχουν αναπτύξει διάφορες θεωρίες. Ας δούμε κάποιες απ’ αυτές και διαλέγετε και παίρνετε…

1. Οι άνθρωποι τρελένονται για Αποκαλύψεις! Είναι γνωστό ότι στην ιστορία κάθε πολιτισμού, πάντα υπάρχει ένα σενάριο Αποκάλυψης, του τέλους του κόσμου. Δεν έχει σημασία αν αυτό θα συμβεί λόγω πυρηνικών, είτε λόγω δραματικών κλιματικών αλλαγών, λόγω εξωγήινων, λόγω της δευτέρας παρουσίας, είτε λόγω κάποιου βιβλικού Αρμαγεδδώνα…το σίγουρο είναι ένα, το τέλος θα έρθει. Και γιατί είναι σίγουρο; Γιατί αυτή η σκέψη μας παρηγορεί. Σας άνθρωποι που είμαστε, είμαστε εγωιστές και δεν μπορούμε να συμβιβαστούμε με την ιδέα ότι με τον θάνατο απλά θα πάψουμε να υπάρχουμε και η ανθρωπότητα θα συνεχίσει ανενόχλητη το δρόμο της χωρίς εμάς. Αν η Αποκάλυψη συμβεί κατά τη διάρκεια τη δικής μας ζωής, αυτό σημαίνει ότι είμαστε οι πιο σημαντικοί άνθρωποι που έζησαν ποτέ είτε επειδή είμαστε οι τελευταίοι που θα υπάρξουν ποτέ είτε γιατί έχουμε μια πιθανότητα να σταματήσουμε την καταστροφή και να γίνουμε οι ήρωες όλων των επόμενων γεννεών. Αλλά ας μη γελιόμαστε, αυτά δεν πρόκειται να συμβούν κι εμείς απλά θα πεθάνουμε! Χα!

2. Δυνατότητες – Ελευθερία. Αλλά ενώ σε όλες αυτές τις αποκαλύψεις ο άνθρωπος ουσιαστικά δεν μπορεί να κάνει κάτι, σε μια αποκάλυψη ζόμπι, αν δεν είναι από τους πρώτους που θα πιάσει ο ιός, έχουν τη δυνατότητα να κάνουν ό,τι θέλουν προκειμένου να επιζήσουν και αυτή είναι και η γοητεία της. Το να επιζήσεις, το να παίζεις με τις πιθανότητες, να φτιάχνεις τους δικούς σου κανόνες. Ο κόσμος εξαφανίζεται από τα ζόμπι κι όλα γύρω καταρρέουν…έτσι δεν θα πρέπει να πηγαίνεις κάθε μέρα στη δουλειά και να στα πρήζει το αφεντικό (μάλιστα αν το αφεντικό σου γίνει ζόμπι, μπορείς και να το σκοτώσεις για το καλό της ανθρωπότητας), φαγητό, ποτά, τσιγάρα, όπλα, αμάξια, όλα είναι διαθέσιμα αν μπορείς να τα βρεις και να τα πάρεις, ανεξαρτήτως ηλικίας, κοινωνικής θέσης και άλλων διαχωριστικών των ανθρώπων κριτηρίων, το κλέψιμο επιτρέπεται, τα λεφτά δεν χρειάζονται πλέον, κανείς δεν ξέρει ποιος είσαι και κανείς δεν σε ελέγχει. Τώρα έχεις μια πιθανότητα να κερδίσεις το κορίτσι ή το αγόρι των ονείρων σου (όλοι οι άλλοι έχουν ήδη γίνει ζόμπι, οπότε εσύ είσαι κούκλα/ος!) και αν σώσεις και το αντικείμενο του πόθου σου από πεινασμένα ζόμπι, τότε σίγουρα έχεις κερδίσει και φιλί κι έχεις γίνει ήρωας! Όσο πιο πολλά ζόμπια σκοτώνεις, τόσο περισσότερο θα σε θαυμάζουν ενώ τα κονέ και η προσωπικότητά σου δεν θα παίζουν και τόσο μεγάλο ρόλο. Η αποκάλυψη των ζόμπι θα αλλάξει τους κανόνες για όσους επιζήσουν.

3.  Licence to kill. Ο κόσμος έχει γεμίσει ζόμπια και για να επιζήσεις, τι να κάνεις, πρέπει ν’ αρχίσεις να τα σκοτώνεις! Αν δεν φρικάρεις (όπως η Barbara στο Night of the Living Dead) έχεις πιθανότητες να επιβιώσεις. Αυτό που βασικά θα χρειαστείς είναι ένα όπλο. Όχι απαραίτητα κανονικό όπλο, όλα μπορούν να χρησιμοποιηθούν σαν όπλα πλέον… μαχαίρια, φτυάρια, αξίνες, σίδερα και άλλα καθημερινά αντικείμενα! Τώρα αν είσαι ο Ρικ απ’ το Walking Dead κι έχεις ένα οπλοστάσιο στην κατοχή σου, ακόμα καλύτερα βέβαια (οικονομία στις σφαίρες, είναι δυσέυρετες)! Έτσι αποφεύγεις τον κίνδυνο, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι αφήνεις άλλους πίσω σου, να γίνουν γεύμα. Κι αν δεν μπορείς απλά να ξεφύγεις, τότε, θες δεν θες, πρέπει να σκοτώσεις. Οι φόνοι σε μια τέτοια περίπτωση θεωρούνται δικαιολογημένοι γιατί αντιμετωπίζεις μια κατάσταση «kill or be killed». Κανείς δεν θα σε σταματήσει και μπορείς να γίνεις όσο δημιουργικός και βάναυσος θέλεις, τα ζόμπι δεν νιώθουν πόνο, ούτε θ’ αφήσουν πίσω θλιμμένους συγγενείς. Κανείς δεν θα σε κατηγορήσει, οπότε δεν χρειάζεται να έχεις τύψεις ή ηθικούς ενδοιασμούς. Και ενώ το ίδιο θα μπορούσες να κάνεις και με τους εξωγήινους ή με άλλα διαβολικά πλάσματα, τα ζόμπι προκαλούν περισσότερο thrill γιατί μπορούμε να τα καταλάβουμε πιο εύκολα.

4. Απογοήτευση – μίσος για την κοινωνία. Οι άνθρωποι ταυτίζουν (συνηδειτά ή υποσυνήδειτα) τα ζόμπι με άλλους ανθρώπους. Με το αφεντικό που σε εκμεταλλεύεται, με τον αγενή υπάλληλο, με τον ασεβή γείτονα, τους δολοφόνους, τους βιαστές. Νιώθεις ότι είσαι ο μόνος νορμάλ άνθρωπος που έχει απομείνει στον πλανήτη Γη, δεν μπορείς να ενταχθείς σε καμιά ομάδα, όλοι οι άλλοι είναι ζόμπι. Ταυτόχρονα νιώθεις απογοήτευση από την κοινωνία, που δεν κάνει τίποτα για να γίνουν τα πράγματα καλύτερα. Οι νόμοι δεν εφαρμόζονται, υπάρχει διαφθορά, αδιαφορία, αδιαφάνεια. Δεν βλέπεις φως στο τούνελ. Φοβάσαι. Τα ζόμπι μοιάζουν με τους άνθρωπους, ήταν άνθρωποι αλλά τώρα είναι μη-άνθρωποι, οπότε μπορείς να τους σκοτώνεις χωρίς δεύτερες σκέψεις, μιας και αποτελούν απειλή και δεν θα υποστείς συνέπειες. Το να σκοτώνεις ζόμπι δεν είναι τόσο κακό όσο το να σκοτώνεις ανθρώπους, εκεί έγκειται και η ικανοποίηση του φόνου, μπορείς να σκοτώνεις ανθρώπους, εφ’ όσον τους αποκαλείς ζόμπι. Επίσης, το να σκοτώσεις έναν άνθρωπο, κάτι που μοιάζει με σένα, είναι σίγουρα πιο συναρπαστικό από το να σκοτώσεις μια τίγρη (εκτός αν είσαι η Lara Croft) ή έναν εξωγήινο. Γιατί καταλαβαίνεις τους ανθρώπους και καταλαβαίνεις ότι σε κάποιους ανθρώπους αξίζει να πεθάνουν. Την τελευταία φορά που τα ζόμπι ήταν δημοφιλή, ήταν στα τέλη των 60’s – αρχές 70’s, όταν ο κόσμος ένιωθε αβεβαιότητα και φόβο για το μέλλον (πόλεμος στο Βιετνάμ, τρομοκρατία, εμφύλιοι πόλεμοι). Όπως και τα τελευταία χρόνια, που υπάρχει και πάλι μεγάλη αύξηση των zombies. Η δημοτικότητα και η δημοφιλία των ζόμπι κορυφώνεται όταν η κοινωνία είναι δυστυχισμένη.

zombies

5. Μετά θάνατον ζωή. Σε όλες τις θρησκείες γίνεται λόγος για τη ζωή μετά το θάνατο, αν και κάτι τέτοιο δεν μπορεί να εγγυηθεί, ούτε βέβαια να αποδειχθεί. Ο άνθρωπος πρέπει να διάγει βίον ηθικόν και να ελπίζει ότι θα πάει στον Παράδεισο σαν καλό παιδάκι που ήταν. Αλλά στην πραγματικότητα κανείς δεν ξέρει τι συμβαίνει μετά τον θάνατο. Το μόνο που ξέρουμε είναι ότι η ιδέα του θανάτου και η σκέψη του τι γίνεται μετά έχει απασχολήσει σοβαρά τον άνθρωπο. Τα ζόμπι όμως, ήταν άνθρωποι που πέθαναν και μετά ξαναγύρισαν από τον άλλο κόσμο ή άνθρωποι που έγιναν ζόμπι από κάποια άλλη αιτία (βλπ. ιοί), όμως χωρίς αισθήματα, μνήμη, σκέψη, μνήμη ή κάποια άλλη ιδιότητα που είχαν προηγουμένως ως ζωντανοί. Όσον αφορά τη μνήμη βέβαια, αν και δεν αναγνωρίζουν τα άλλοτε κοντινά τους πρόσωπα, ίσως και να έχουν μια μικρή ανάμνηση του τι έκαναν όταν ζούσαν, γι’ αυτό και τριγυρνούν κοντά στα σπίτια τους ή στα shopping malls. Η ύπαρξη έστω κι ενός μικρού ανθρώπινου ίχνους στο τωρινό τέρας, είναι πιο γοητευτική από το να ήταν απλά ένα άδειο, άχρηστο πλάσμα. Στρεφόμαστε στη θρησκεία για να μας υποσχεθούν αθανασία, αιώνια ζωή, ανάσταση της ψυχής. Θάβουμε τους νεκρούς για να μη βλέπουμει τι μας περιμένει μετά τον θάνατο…θα σαπίσουμε μέσα στο χώμα και η αμαρτωλή και φθαρτή σάρκα μας θα γίνει λίπασμα. Ποιος θέλει να το βλέπει αυτό; Ας κοιτάζουμε τον ουρανό, ονειρευόμενοι τον Παράδεισο και τους αγγέλους, παρά να κοιτάμε κάτω. Τα ζόμπι διαψεύδουν αυτές μας τις ελπίδες, με τη γκροτέσκα τους απομίμηση της ζωής, μας κοροΐδεύουν. Με την φρικτή «ανάστασή» τους μας τρίβουν στη μούρη την αναπόφευκτη αποσύνθεση που μας περιμένει, όσες ώρες κι αν περάσουμε στο γυμναστήριο και ταυτόχρονα μας δείχνουν πόσο μάταιο είναι να πασχίζουμε στη ζωή μας για την υγεία μας ή τα πλούτη.

6. Τρόμος. Απλούστατο. Στους ανθρώπους αρέσει να φοβούνται και να τρομάζουν, γι’ αυτό άλλωστε έχουν επιτυχία και οι horror movies. Είναι από τα πιο πρωτόγονα ένστικτα και σπάνια το νιώθουμε πλέον μέσα στο αστικό περιβάλλον και στα σπίτια μας. Λίγο η υποβλητική μουσική, λίγο η αγωνία από που θα σκάσουν μύτη τα ζόμπια και σε ποιον θα την πέσουν, τι αηδιαστικά πράγματα θα κάνουν, λίγο η σκέψη να δαγκώσουν κι εσένα και να γίνεις κι εσύ έτσι, όλα αυτά είναι αρκετά για να τρομάξεις!

Εδώ τα καλά ζόμπι! Πάρε κόζμε! Προτεινόμενα …

Ταινίες

notld
Από την πληθώρα των ταινιών για ζόμπι, έχει αναπτυχθεί μια εκτεταμένη φαινομενολογία των ζόμπι, σ’ ό,τι αφορά τη συμπεριφορά και τις ιδιότητές τους, το πώς γίνεται κανείς ζόμπι, το πώς μπορείς να σκοτώσεις ζόμπι, το τι θέλουν τελικά τα ζόμπι από μας (αν και συνήθως μπορείς να είσαι σίγουρος ότι ένα ζόμπι σε ποθεί για το μυαλό σου και μόνο) κ.τ.λ.. Κάθε ταινία με ζόμπι γίνεται μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία από την προηγούμενη. Η λέξη ζόμπι ισοδυναμεί με πολύ χρήμα, άσχετα με το αν η ταινία είναι έστω και ελάχιστα καλή.  Άτσαλα ζόμπι στο κέντρο να περπατάνε πέρα δώθε, μυαλά, άντερα, αίματα παραπέρα, σασπένς, θύματα, επιζήσαντες, ήρωες πιο πάνω, λίγο ρομάντζο στην γωνία…κι έτοιμος ο Φώντας! Από τις πιο γνωστές και πετυχημένες ζομποταινίες σας δίνω ένα Top 10 :

1) White Zombie (1932)

2) Night of the living Dead (1968)

3) Dawn of the Dead (1978)

4) Dead Alive (1992)

5) 28 Days Later (2002)

6) Resident Evil (2002)

7) Shaun of the Dead (2004)

8) Planet Terror (2007)

9) 28 Weeks Later (2007)

10) Zombieland (2009)

Παιχνίδια

game dayz

Εκτός από τις ταινίες, τα ζόμπι φυσικά, δεν θα μπορούσαν να αφήσουν ασυγκίνητους και τους ανά τον κόσμο gamers. Τα παιχνίδια με ζόμπι επίσης πολλά, και αν και όλα έχουν πάνω – κάτω το ίδιο στόρι και σκοπό (σκοτώστε τα όλα!), όλα κάνουν μεγάλες πωλήσεις. Τα video games μετέφεραν στην οθόνη του υπολογιστή μας, όσα βλέπαμε στην οθόνη της τηλεόρασης ή του κινηματογράφου, σε μια πιο διαδραστική μορφή. Ακολουθεί ένα Top 10 ζομπο-παιχνιδιών :

1) State of Decay

2) Call of Duty

3) Dead Island: Riptide

4) DayZ Mod/Standalone

5) Infestation: Survivor Stories

6) 7 Days to Die

7) ZombiU

8) Red Dead Redemption: Undead Nightmare

9) The Walking Dead: 400 Days

10) Dead State

Βιβλία

book pride_and_prejudice_and_zombies

Αλλά και στη λογοτεχνία, τα ζόμπι έχουν κάνει την εμφάνισή τους. Ακολουθεί άλλο ένα Top 10, με βιβλία αυτή τη φορά!

1) Pride and Prejudice and Zombies – Seth Grahame -Smith (2009)

Στο βιβλίο αυτό, ο  συγγραφέας συμπεριέλαβε στο αυθεντικό κείμενο του Περηφάνεια και Προκατάληψη της Jane Austen και μια επιδημία ζόμπι! Πιο σουρεάλ πεθαίνεις!

2) The Rising – Brian Keene (2003) και το sequel του

3) City of the Dead – του ιδίου (2005)

4) The Zombie Survival Guide : Complete Protection from the Living Dead – Max Brooks (2003)

5) World War Z : An Oral History of the Zombie War – του ιδίου (2006)

6) Monster Island – David Wellington (2004)

7) The Last Bastion of the Living – Rhiannon Frater (2012)

8) The Loving Dead – Amelia Beamer (2010)

9) Night of the Living Trekkies – Kevin David Anderson and Sam Stall (2010)

10) Can You Survive the Zombie Apocalypse? – Max Brallier (2011)

Οδηγός επιβίωσης! Μην πανικοβάλεστε! Σε περίπτωση ζόμπι ακολουθήστε πιστά τις παρακάτω οδηγίες και θα επιζήσετε… μάλλον!

–  Μείνετε κοντά στην πηγή του φαγητού σας

  Διαλέξτε προσεκτικά και με σοφία τα όπλα σας

–  Μην σπαταλάτε τις προμήθειές σας αν δεν υπάρχει απόλυτη ανάγκη

–  Αν κάποιος φίλος σας δαγκωθεί από ζόμπι μην προσπαθήσετε να τον συνεφέρετε και να του πιάσετε την κουβέντα, πιστεύοντας ότι θα τον λογικέψετε (μάταιος κόπος), μην ελπίζετε ότι θα γίνει καλά με κάποιο τρόπο (φρούδες ελπίδες), μην τον βάλετε σε κάποιο «ασφαλές» μέρος μέσα στο καταφύγιό σας (αν το σκάσει, μάλλον θα προσπαθήσει να σας φάει).

–  Το να σκοτώνετε άλλους ανθρώπους για να τους πάρετε το αμάξι, τα όπλα, τα σπίτια δεν έχει νόημα. Απλά δημιουργείτε περισσότερα ζόμπι και ούτως ή άλλως κάποια στιγμή θα ξεμείνετε από βενζίνη ή φαίρες!

–  Μην μένετε ποτέ μόνοι σας σε σκοτεινά, απομακρυσμένα μέρη, μην ανοίγετε πόρτες πίσω από τις οποίες ακούτε ακατανόητους ήχους και γενικά μην κάνετε τις βλακείες που κάνουν στις ταινίες!

–  Μην περιμένετε να νυχτώσει για να προσπαθήσετε να μετακινηθείτε, να τρέξετε, να ξεφύγετε. Καλό θα είναι να έχετε και κάποιον να θυσιάσετε ως δόλωμα…φύγετε όσο τα ζόμπι είναι απασχολημένα!

–  Αφού ξεφύγετε, σιγουρευτείτε ότι είστε ασφαλείς, πριν αρχίσετε να φιλιέστε ή να κάνετε φιλοσοφικές συζητήσεις!

ΚΑΝΤΕ ΗΣΥΧΙΑ!!!

in-case-of-zombies-tool-shed

Ελπίζω όλες σας οι απορίες περί ζομπιών να λύθηκαν επιτέλους…

Και για το τέλος σας βάζω και μερικές εικόνες από ζομπιασμένα cartoons που βρήκα τυχαία! Enjoy!

Zombies-Disney-Princesses

simpsons_zombies_500

The-Walking-Dead-X-Peanuts

Πηγές

http://www.slang.gr/lemma/show/zompi_7264/

http://www.danbirlew.com/why-are-zombies-so-popular/
http://www.washingtonpost.com/blogs/guest-voices/post/why-do-we-love-zombies/2011/10/31/gIQACwBmZM_blog.html

http://www.escapistmagazine.com/articles/view/columns/extra-punctuation/8387-Why-We-Love-Zombies.2
http://uk.ign.com/articles/2011/09/15/why-do-we-love-zombies
http://hubpages.com/hub/Why-We-Love-Zombies

Η υπόσχεση…

Ένα παιδικό παραμύθι…για μικρούς και μεγάλους, που αφορά στην πραγματικότητα. Το διάβασα πρόσφατα και μου άρεσε πολύ.

Μιλά για τις απαιτήσεις μας από τους άλλους, στα θέλω μας, στον εγωισμό, στα λάθη, στην κατανόηση και παραδοχή αυτών –έστω και αργά-, στη συγχώρεση, στην εξωτερική ομορφιά, στην αληθινή αγάπη που δεν θα έπρεπε να εξαρτάται από αυτήν και σε ό,τι άλλο μπορεί ο καθένας να προσλάβει και να νιώσει.

Καλή ανάγνωση!

lΜια φορά κι έναν καιρό, σ’ ένα δάσος, ήταν μια λίμνη γεμάτη νούφαρα. Εκεί που το κλαρί μιας ιτιάς ακουμπούσε το νερό της λίμνης, πάνω σ’ ένα νούφαρο καθόταν ένας γυρίνος. Εκεί ήταν που μια μέρα στο φύλλο ενός δέντρου είδε μια κάμπια. Την αγάπησε αμέσως. Δεν θα ήταν πια μόνος. Τα βλέμματά τους διασταυρώθηκαν κι αμέσως έρωτας δυνατός χτύπησε και τους δυο. Γι’ αυτόν εκείνη ήταν όμορφη όσο το ουράνιο τόξο και για ‘κείνη αυτός ήταν κάτι σαν ένα λαμπερό, μαύρο μαργαριτάρι.

– «Θα μ’ αγαπάς ό,τι κι αν γίνει;», ρωτούσε ο γυρίνος κάθε μέρα την κάμπια του.

– «Θα σ’ αγαπώ, μα με έναν όρο, να μην αλλάξει τίποτε επάνω σου», είπε η κάμπια.

– «Αγαπώ το καθετί πάνω σου», είπε ο γυρίνος.
– «Σε αγαπώ έτσι όπως είσαι», είπε η κάμπια.
«Υποσχέσου μου ότι ποτέ δεν θα αλλάξεις».
– «Στο υπόσχομαι», είπε αυτός.

Αλλά έτσι όπως είναι σίγουρο ότι κάποια στιγμή ο καιρός θα περάσει και οι εποχές θα αλλάξουν, έτσι κι ο γυρίνος δεν γινόταν να κρατήσει την υπόσχεση του. Μια μέρα είδε τρομαγμένος δυο πόδια να φυτρώνουν στο σώμα του.

– «Θα μ’ αγαπάς ό,τι κι αν γίνει;», ρώτησε λοιπόν και πάλι την αγαπημένη του.

– «Θα σ’ αγαπώ, μα δεν κράτησες τη υπόσχεση σου».

– «Δώσε μου άλλη μια ευκαιρία και σου υπόσχομαι ότι δεν θα αλλάξει τίποτε επάνω μου αυτή τη φορά». Είπε κλαίγοντας ο γυρίνος.

Η κάμπια τον λυπήθηκε.

– «Θα σου δώσω», είπε, «μα αν κι αυτή τη φορά δεν τηρήσεις την υπόσχεσή σου θα φύγω».

Ο καιρός όμως περνάει, οι εποχές αλλάζουν έτσι κι ο γυρίνος δεν μπόρεσε και πάλι να κρατήσει την υπόσχεσή του. Μια μέρα είδε τρομαγμένος δυο χέρια να φυτρώνουν στο σώμα του.

– «Θα μ’ αγαπάς ό,τι κι αν γίνει;», ρώτησε την αγαπημένη του.

– «Σου είπα να μην αλλάξεις τίποτε επάνω σου, εσύ όμως δεν τήρησες την υπόσχεση σου. Γι’ αυτό κι εγώ θα φύγω», είπε η κάμπια και χάθηκε.

Ο καιρός όμως περνάει, οι εποχές αλλάζουν έτσι ο γυρίνος μεταμορφώθηκε σε έναν στρουμπουλό καταπράσινο βάτραχο. Ήταν και πάλι μόνος. Μέρα με τη μέρα ο καημός του μεγάλωνε. Ρωτούσε παντού για την αγαπημένη του, μα κανείς δεν την είχε δει. Περίμενε πάνω στο νούφαρο του ότι κάποια μέρα θα τον συγχωρήσει και θα γυρίσει.

Έτσι κι έγινε. Η κάμπια ξύπνησε ένα πρωί, καθρεφτίστε στα νερά της λίμνης και τι να δει. Δεν ήτανε πια κάμπια. Είχε μεταμορφωθεί σε μια πολύχρωμη πεταλούδα. Τότε κατάλαβε πόσο είχε αδικήσει τον γυρίνο της. Τίναξε τα φτερά της και έτρεξε λοιπόν αμέσως να τον βρει και να του ζητήσει συγνώμη. Ρώτησε παντού, μα κανείς δεν τον είχε δει.

Ξαφνικά, εκεί που το κλαρί μιας ιτιάς ακουμπά το νερό της λίμνης, βλέπει έναν βάτραχο, ο οποίος καθόταν πάνω στο φύλλο ενός νούφαρου. Τον πλησιάζει και πριν προλάβει να τον ρωτήσει …Χραααπ…την αρπάζει με την μακριά του γλώσσα και την κάνει μια χαψιά. Από τότε ο βάτραχος ζει μόνος πάνω στο νούφαρό του και περιμένει την αγαπημένη του κάμπια να γυρίσει.

Tadpole’s Promise by Jeanne Willis and Tony Ross.

Στα ελληνικά : Η υπόσχεση, μετάφραση Μάνος Κοντολέων, εκδόσεις Άγκυρα.

http://www.youtube.com/watch?v=0bmP10keyhc

Αχ, Ελλάδα! Σ’ αγαπώ;

Καλοκαιράκι έρχεται και σε λίγο όλοι θα αρχίσει η καθιερωμένη ετήσια αναζήτηση του ωραιότερου μέρος στην Ελλάδα για να περάσουμε τις διακοπές μας (όσοι βέβαια έχουμε δουλειά και ενδεχομένως κάποια λεφτά, άδεια κ.τ.λ. – τυχεροί όσοι έχουν σπίτια σε χωριό). Για θάλασσα ή βουνό, οι επιλογές είναι αμέτρητες, όλες τις εποχές του χρόνου, μιας και ζούμε -ομολογουμένως- σε μια απ’ τις ομορφότερες χώρες του κόσμου.

Και μετά από αυτή την διαπίστωση, έρχεται το φλέγον ερώτημα… και τι κάνουμε ως λαός μ’ αυτήν την υπέροχη χώρα; Οεο;

Κατ’ αρχήν κάνουμε ό,τι μπορούμε και ό,τι περνάει από το χέρι μας για να της στερήσουμε την  ομορφιά της… αφήνουμε σκουπίδια στις παραλίες και σε όποιο άλλο μέρος τύχει να σταθούμε, χτίζουμε αυθαίρετα σε αιγιαλούς και δάση, μπαζώνουμε ρέματα για τον ίδιο λόγο, καίμε τα δάση μας για πολιτικές και προσωπικές σκοπιμότητες, δεν πάμε πουθενά χωρίς το αμάξι μας και μολύνουμε τον αέρα που αναπνέουμε, και άλλα πολλά που μου διαφεύγουν αυτή τη στιγμή. Κι όλα αυτά μόνον όσον αφορά το περιβάλλον.

Ας συνεχίσουμε λίγο στη λειτουργία (χαχα, πως τα λέω έτσι) και τη διοίκηση (ωχ ωχ ωχ… κλαίω από τα γέλια). Κατ’ αρχήν είμαστε ένας λαός που δεν κοιτάει ποτέ το γενικό, ευρύτερο, κοινό (όπως θέλετε πείτε το) συμφέρον. Κοιτάμε ο καθένας την πάρτη του, πως θα βρούμε μια θεσούλα στο Δημόσιο, πως θα πλησιάσουμε κανέναν βουλευτάκο της κακιάς ώρας να μας κάνει ένα ρουσφετάκι (ακόμα και τώρα συμβαίνει αυτό, δεν υπάρχει κοινή λογική), πώς να βγάλουμε λεφτά με την λιγότερη δυνατή δουλειά (ή και με καθόλου ακόμα καλύτερα) και γενικά εμείς να βολευτούμε (άντε και τα παιδιά μας) και οι υπόλοιποι να πάνε να πνιγούνε. Τι μας νοιάζει εμάς; Ωχ, αδερφέ… Για το ότι δεν λειτουργεί σχεδόν τίποτα σωστά σε αυτή τη χώρα (Υγεία, Παιδεία, βιομηχανία κ.τ.λ.) δεν θα σχολιάσω κάτι σήμερα γιατί θα ξεφύγει το κείμενο…

Αλλά το πιο τραγικό που μας χαρακτηρίζει ως λαό είναι αυτή η ανεξήγητη (και ηλίθια έως τρόμου) εμμονή που έχουμε με το δικομματισμό. Προσωπικά, δεν ασχολούμαι ιδιαίτερα με την πολιτική, για λόγους που ίσως δεν μοιάζουν σοβαροί, αλλά πραγματικά το «δημοκρατικό» πολίτευμα στην Ελλάδα, μόνο τέτοιο δεν είναι και μόνο ως τέτοιο δεν λειτουργεί, το Σύνταγμα καταπατείται συνεχώς από αυτούς που υποτίθεται ότι θα έπρεπε να φροντίζουν για τη σωστή εφαρμογή του και για την προστασία των πολιτών (εμάς, των κορόιδων), οι πολιτικοί φαίνονται (οι περισσότεροι) απ’ τη φάτσα (και απ’ την κοιλιά) τι κουμάσια είναι και τι σκοπούς έχουν (πάντως όχι την ευημερία του λαουτζίκου και την ευνομία, μιας και για τους ίδιους δεν ισχύει κανένας απολύτως νόμος όπως πάμπολλες φορές έχουμε διαπιστώσει) και τι συμφέροντα εξυπηρετούν κτλ κτλ, μην σας κουράζω άλλο. Όλα αυτά μου έχουν προκαλέσει μια «αποστροφή» για την πολιτική και τους πολιτικούς. Anyway… Εκλογές έχουμε μεθαύριο και είμαι πάρα πολύ περίεργη για το αποτέλεσμα  που θα βγάλουμε ως χώρα πάλι. Αν μετά από όλα όσα έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια και στην κατάσταση που ζει πλέον σήμερα ο κόσμος, θα ψηφίσει πάλι μια από τα ίδια. Πολλοί είναι αυτοί που λένε ότι έχουν απογοητευτεί από το πολιτικό σύστημα και δεν θα πάνε καν να ψηφίσουν. Αλλά αυτό, όσο απογοητεύμενοι και να είμαστε, πιστεύω ότι δεν είναι λύση. Έτσι απλά αφήνεσαι (όχι ότι αλλιώς συμμετέχεις ενεργά) στην επιλογή των υπολοίπων για το ποιοι θα μας κυβερνήσουν (ή έστω θα προσπαθήσουν, αν δεν κάνουν ακριβώς ότι θέλει η Ευρώπη γενικότερα) αύριο.

Θα μου πείτε τι σας λεω τωρα; Σίγουρα όχι κάτι που δεν ξέρατε.

Θα σκεφτείτε εγώ δεν ειμαι ετσι… μακάρι. Κι εγώ ελπίζω ότι δεν είναι όλοι έτσι κι ότι κάπου υπάρχει μια ελπίδα να φτιάξουν τα πράγματα (αρχικά από άποψη παιδείας και νοοτροπίας των ανθρώπων).

Κι έρχομαι να θέσω κι ένα δευτερο ερώτημα … να φύγει κανείς από την Ελλάδα έτσι όπως έχει διαμορφωθεί η κατάσταση και αφού το μέλλον εδώ φαντάζει μάλλον δυσοίωνο ή να μείνει εδώ και να κάνει…κάτι. Να προσπαθήσει για κάτι. Προσωπικά δεν ξέρω αν θα μπορούσα να φλυγω από την Ελλάδα για πάντα. Αλλά κι εδώ να μείνω σκέφτομαι ότι δεν υπάρχουν λαμπρές προοπτικές για οτιδήποτε πλέον. Μεγάλο το δίλημμα. Και για να σας αφήσω θα σας θυμίσω δυο τραγουδάκια….διαλέγετε και ακούτε…

Στίχοι: Μανώλης Ρασούλης
Μουσική: Βάσω Αλαγιάννη
Πρώτη εκτέλεση: Νίκος Παπάζογλου

Αχ Ελλάδα σ’ αγαπώ
και βαθιά σ’ ευχαριστώ
γιατί μ’ έμαθες και ξέρω
ν’ ανασαίνω όπου βρεθώ
να πεθαίνω όπου πατώ
και να μην σε υποφέρω

Στίχοι: Νίκος Πορτοκάλογλου
Μουσική: Νίκος Πορτοκάλογλου
Πρώτη εκτέλεση: Νίκος Πορτοκάλογλου

Σταυρωμένη πατρίδα
μες στα μάτια σου είδα -αχ είδα
της ανάστασης φως.

Κι ας μη μου ΄χεις χαρίσει ποτέ
ένα χάδι ως τώρα
πάντα εδώ θα γυρνώ.

Από πείσμα και τρέλα θα ζω
σε τούτη τη χώρα
ώσπου να ΄βρω νερό
γιατί ανήκω εδώ.

…θα σας βάλω μια φωτογραφία «πολιτικού περιεχομένου» που βρήκα στο διαδίκτυο…

 

…και θα σας αφήσω να ζηλεύετε γιατί αύριο θα πάω για το πρώτο μου μπάνιο…

 

Καληνύχτα και καλή ψήφο!

 

Μια μέρα στο βουνό!

Χαιρετίζω τα πλήθη (βλπ. αμέτρητους αναγνώστες μου) που περιμένουν εδώ και 5 χρόνια (σ’αυτό το blog, γιατί στο άλλο περιμένουν μόνο εδώ και 2 χρόνια) κυριολεκτικά με κομμένη την ανάσα το επόμενο post μου (δηλαδή αυτό!). Μετά από παρότρυνση της φίλης Emily αποφάσισα να ξαναγράψω λοιπόν!

Και ζηλεύοντας το post που ανέβασε η αγαπημένη φίλη Emily, λέω να σας διηγηθώ κι εγώ την εκδρομή που έκανα το Σάββατο που μας πέρασε (προχτές ντε!).

Πήγα λοιπόν στο Ξυλόκαστρο κι από κει βόλτα προς αναζήτηση και συλλογή μανιταριών! Ναι, ναι καλά διαβάζετε! Για όλα υπάρχει η πρώτη φορά και ποτέ δεν είναι αργά για να ξεκινήσεις ένα καινούριο χόμπι και να ανακαλύψεις κάτι διασκεδαστικό και όπως αποδείχθηκε…εθιστικό!!! Ως πρωτάρα εγώ δεν θυμάμαι αν είχα ξαναδεί μανιτάρι live, στο φυσικό του περιβάλλον δηλαδή και δεν είχα ιδέα για το σπορ! Αρχίσαμε λοιπόν την ανάβαση στο δάσος και σύντομα βρεθήκαμε ανάμεσα στα δεντράκια! Σχεδόν αμέσως ανακαλύψαμε τα 2 πρώτα μας μανιτάρια, που ήταν αυτά που ψάχναμε κι έτσι με αναπτερομένο ηθικό συνεχίσαμε το ψάξιμο! Αλλά εις μάτην… δεν βρήκαμε άλλα από αυτά τα 2. Αλλά βρήκαμε άλλα, συνολικά εντοπίσαμε 5 διαφορετικά είδη! Αλλά όλα αυτά αφού περάσαμε σχεδόν 4 ώρες σκυμμένοι σαν τον Κουασιμόδο (φοβήθηκα ότι το καμπούριασμα θα μου έμενε μόνιμα και πήρα μια ιδέα πως θα είμαι αν γίνω μια γριά με καμπούρα!) και πολλές φορές στιγμές με τις μύτες μας να ακουμπάνε σχεδόν στο χώμα, πεσμένοι σχεδόν στα τέσσερα σαν τα εκπαιδευμένα σκυλιά που ψάχνουν για τρούφες! Όχι, φυσικά δεν ψάχναμε να ξετρυπώσουμε τρούφες, μην τρελαθούμε κιόλας!!! Σας παρουσιάζω λοιπόν τα ευρήματά μας με τις επιστημονικές τους ονομασίες και λίγες πληροφορίες για το καθένα (έκανα έρευνα τι νομίσατε;!;) Ιδού…

1. Καλά, για το πρώτο δεν έχω βρει κάποια επιστημονική ονομασία, αλλά είναι ξυλομανίταρο, δηλαδή από αυτά που φυτρώνουν πάνω σε κορμούς δέντρα ή κοντά σε αυτούς. Το συγκεκριμένο το βρήκα δίπλα σ’ έναν κορμό αλλά στο χώμα. Ήταν αρκετά μαύρο, μάλλον πολυκαιρισμένο και μη φαγώσιμο, οπότε δεν το κρατήσαμε.

2. Το δεύτερο είδος λέγεται Στροβίλουρος οδυσαπόσπατος (Strobilurus tenacellus). Καρποφορεί από Φεβρουάριο έως Απρίλιο και βρίσκεται σε πευκοδάση. Τέτοια βρίσκαμε παντού, αλλά είναι μη εδώδιμα και δεν μπήκαμε στον κόπο να τα μαζέψουμε.

3. Το τρίτο είδος ονομάζεται Δισκίνη η αγκύλειος (Discina ancilis). Εμφανίζεται από τον Μάρτιο έως το Μάιο σε σάπια ξύλα κωνοφόρων. Είναι φαγώσιμη, πρέπει όμως να μαγειρευτεί καλά. Δεν την κόψαμε γιατί εκείνη τη στιγμή δεν ξέραμε αν τρώγεται.

4. Το τέταρο μανιταράκι μας είναι ο Υγροφόρος ο μαρτιάτικος (Hygrophorus marzuolus). Αναπτύσσεται ημιυπόγεια ή υπόγεια, σε μικτά δάση ελάτης, οξιάς και άλλων κωνοφόρων. Ξεφυτρώνει το Μάρτιο και είναι εδώδιμο. Από αυτά βρήκαμε 5 και ήταν θαμμένα στο χώμα αλλά κοντά στην επιφάνεια του εδάφους, όχι πολύ βαθιά (ημιυπόγεια).

5. Και το καλύτερο σας το άφησα για το τέλος. Morchella elata (μορχέλα). Καρποφορεί από Μάρτιο έως Μάϊο περίπου. Είναι εδώδιμη, πολύ νόστιμη και πολύ ακριβή. Αυτές ήταν που ψάχναμε και βρήκαμε 2.

Το είδος 4 το βράσαμε, το βάλαμε σε ριζότο, με σκόρδο, μαϊντανό, αλατάκι, πιπεράκι και το τσακίσαμε.
Τις μορχέλες τις βράσαμε, τις βάλαμε στο τηγάνι, με αλατάκι, πιπεράκι, λεμόνι, ουΐσκι και κρέμα γάλακτος…ΚΟΛΑΣΗ, αυτό σας λέω μόνο, ΚΟΛΑΣΗ!!! Δυστυχώς φτάσανε μόνο για μεζεδάκι!
Συμβουλή : Αν βρείτε κανένα μανιτάρι, μην το φάτε, αν δεν είστε απόλυτα σίγουροι ότι είναι εδώδιμο!!! Υπάρχουν τοξικά, δηλητηριώδη και θανατηφόρα είδη! Εμείς αφού συμβουλευτήκαμε βιλίο και internet, πήραμε και τηλέφωνο τον καλύτερο ειδικό στην Ελλάδα για σιγουριά!

Άλλα πραγματάκια που είδαμε στο βουνό και γύρω από αυτό ήταν…
Όμορφα λουλουδάκια…

3 χελώνες (εδώ βλέπετε την μια)…

Καμπιούλες, που σε αντίθεση με την Emily, εμείς ξέραμε τι ήταν! Είχαμε και στο προαύλιο του Δημοτικού γαρ…

μια τεράάάάάάστια μέλισσα (μάλλον – την έβγαλα με πολύ ζουμ γιατί δεν ήθελα να την ενοχλήσω, ούτε να την πλησιάσω περισσότερο )…

Κατσικάκια με βαριεστημένο ύφος, τράγους…

Μηρμυγκοφωλιές…

Μια ωραία (κίτρινη) πεταλούδα, πρόβατα, άλογα, πόνυ, σαύρες, σκουλήκια και αράχνες… δεν βάζω φωτογραφίες απ’ όλα!!!

Και πολύ όμορφα τοπία…

Φεύγοντας, αγοράσαμε και κάτι φανταστικά παξιμάδια με γεύση λάδι – ρίγανη και ντομάτα – ρίγανη από κάποιους ντόπιους παραγωγούς! Φανταστικά!

Αυτά για σήμερα κι ελπίζω να τα ξαναπούμε σύντομα!!! Και κάντε καμιά βόλτα σε κανένα βουνό το Πάσχα, αν βρεθεί στο δρόμο σας! Αν έχει και τόσο καλή μέρα όσο προχθές θα το ευχαριστηθείτε με την ψυχή σας, θα γυμναστείτε και θα πάρετε και καθαρό αέρα!

Καλή Ανάσταση!